We gaan afscheid nemen van deze weblog. Caroline vertelt verder over Viktor op haar weblog www.viktorhulphond.punt.nl.

 

Wij gaan verder op www.onzetibo.punt.nl. We hopen jullie daar nog eens tegen te komen!

 

Jullie allemaal bedankt voor het meelezen en meeleven, en al jullie reacties.

 

Marianne

We hebben nog lekker genoten van de laatste dag met Viktor.

 

Naar de hei

 

 

Ik kom eraan!

 

 

Snuffelen bij de sloot.

 

 

Toen kwam Caroline, de begroeting was hartelijk.

 

 

Hoe blij kun je zijn met zo'n geweldig hondje.

 

'

En dan, samen op pad.

 

 

Veel plezier en geluk samen, hoef ik bijna niet te zeggen, dat gaat zeker goedkomen.

 

We zijn heel trots dat we een radertje mochten zijn in het bijzondere leven dat Viktor tegemoet gaat.  

 

Marianne

Vanochtend was het zúlk slecht weer, dat ik geen zin had om buiten te gaan wandelen.

 

Eerst de paarden binnen gevoerd, en een paar kruiwagens mest geruimd, dat vind Viktor al heerlijk, dat gescharrel, en met hooi klieren.

 

Daarna hebben we een spelletje in de hal gedaan. Ik had stukjes voer overal neergelegd, en een spoor uitgezet. Viktor vond het geweldig, is er heel druk mee geweest. De foto's zijn wat wazig, m'n telefoon is stuk, en het toestel van Ilse doet het binnen niet al te best.

 

Ligt hier nog wat:

 

 

Dan weer verder speuren

 

 

Vieze snuit van de stoffige vloer

 

 

En poes 'Muis' wil ook wel even helpen.

 

 

Daarna uitgebreid m'n zadelkamer opgeruimd, lekker zo buiten/binnen tutten. Viktor op een paardendekje erbij. Nog maar even flink genieten van onze laatste dag.

 

Daarna kwam er een telefoontje van Caroline, morgen komt ze Viktor halen.

 

Marianne

Vandaag kreeg ik een telefoontje dat Caroline graag haar leven wil gaan delen met Viktor.

 

Hij wordt binnenkort geröntgend, en als hij een jaar is, weer. Daarna begint zijn échte opleiding. Maar voor die tijd gaat hij al bij Caroline wonen, zodat ze kan beginnen met het voorbereiden van zijn opleiding. En natuurlijk het genieten van zijn geweldige gezelschap.

 

We mogen de tijd nemen om afscheid van hem te nemen. Maar nu het toch zo ver is, willen we eigenlijk niet nog een maand tegen het afscheid aanhikken.

 

Dat betekent dat hij binnenkort geröntgend wordt, en dat hij daarna gaat verhuizen naar Caroline.

 

Viktor en Caroline hadden bij hun ontmoeting al direkt een enorme klik. Na de wandeling, bij terugkomst in haar huis, ging ik nog even z'n poten schoonmaken. Maar dat lukte bijna niet, hij wilde naar haar toe. Ook liep hij de hele tijd dingen te apporteren. Magneetjes van de koelkast trekken, telefoon brengen.

 

Voor ons een voortijdig afscheid, daar hadden we niet op gerekend.

 

Maar we gunnen Viktor en Caroline een fijn leven samen.

 

Marianne en Ilse

 

 

Ik kreeg net wat foto's van vandaag van Caroline, met de opmerking dat ze het een aandoenlijk. leuk en slim hondje vindt. Kan ik alleen maar beamen natuurlijk!

 

De foto's vond ik zó leuk, dat ik er meteen maar een paar van plaats.

 

 

 

 

Wat een grote baby is het toch, die eerst foto...

 

Marianne

Vandaag zijn we op bezoek geweest bij Caroline. Ze is op zoek naar een opvolger voor haar hulphond, Cocker Spaniel Tommy.

 

Ze wil graag een spaniel met wat meer maat, en kwam uit bij de Welsh Springer Spaniel. En waar loopt er één rond? Bij Service Dogs.

 

Het duurt nog wel even voordat Viktor geröntgend en gekeurd kan worden, maar toch leek het al handig om kennis te maken, om te zien of ze samen verder willen in de toekomst.

 

 

Volgens Viktor zit het wel goed...

 

 

Als ze samen verder gaan, gaat Caroline Viktor zelf verder opleiden. Dan zit zijn tijd bij ons er op, nadat hij goedgekeurd wordt. Jammer voor ons, maar fijn voor Viktor en Caroline!

 

Marianne

 

Zitah 17-08-2001 - 11-7-2011

 

Een anekdote waar ik met veel plezier aan terugdenk:

 

Wij wonen vrij afgelegen, en ik vond het erg fijn een grote, enge hond te hebben. Zitah paste helemaal in dat plaatje. Doet geen vlieg kwaad, maar ziet er spannend uit.

 

Op een dag kom ik buiten, en er staat een grote mercedes voor ons hek. Ook is de deur naar de schuur open. Ik vind dat raar, waarom loopt iemand naar achteren zonder zich te melden.

 

Op dat moment komt er een man uit de schuur, en komt Zitah vanuit de tuin naar hem toerennen. De man vraagt: "Doet die hond iets?". Ik denk "Als ik zeg, nee, dan slaat hij zijn slag!".

 

Dus zeg ik: "Ik weet het niet, ik heb hem nog niet zo lang". Hahahaaa. De man trok helemaal bleek weg. Bleek onze elektricien te zijn, maar ik herkende hem niet.

 

Ik kom hem nog wel eens tegen op verjaardagen van een vriendin, en hij blijft zeggen hoe ontzettend hij geschrokken is. Bleek ook doodsbang voor honden te zijn ;-)

 

Nou ja, heeft niets met hulphonden te maken, maar de leuke verhalen over Zitah beginnen weer op te borrelen, nu ze wat langer niet meer bij ons is.

 

Marianne

 

Ondanks dat Viktor een hele vent wordt, wil ie toch nog best even op schoot. Hij is nu bijna 7 maanden.

 

 

Hij weegt nu 19 kilo, en z'n tuigje, dat nog op de maat van Lex stond, moet wijder bij de borst.

 

Hij apporteert als je beste, trekt sokken en handschoenen uit, en ook de jas.

Ik ben nu bezig om hem spullen ergens ín te laten doen.

 

En alles gaat eigenlijk zonder moeite, hij lijkt het wel per ongeluk te doen.

 

's ochtends komt ie nog altijd even op bed, knuffelen en klieren. Meestal komt de poes van 6 maanden er nog bij, spelen ze samen. Dat gaat best ruig. 

 

Marianne

Door het verdrietige afscheid van Yunah, afgelopen week, komen er veel herinneringen aan dieren boven, waar we afscheid van hebben moeten nemen.

 

Zoals Zitah, die ons afgelopen juli verliet.

 

 

Na een heel aktief leven, kreeg ze problemen met haar rug. Met veel medicijnen heeft ze er nog een jaartje aan vastgeplakt. Dat jaar is zeer welbesteed geweest, omdat ze Lex manieren heeft geleerd en hem bescherming bood.

 

Ook Lex heeft ons inmiddels verlaten, maar met een veel vrolijker reden! Die leeft nu als hulp- en clownhond bij Marloes, bij wie hij haar kruik afpikt, en er zelf lekker op gaat liggen ;-)

 

Ik hoop op jullie foto's en verhalen.

 

Marianne

Viktor is dol op apporteren. Hij brengt alles wat los en vast zit, en geeft het netjes in m'n hand aan.

 

Afgelopen zaterdag waren we op hondentraining, en moesten we hand schudden met instructrice, zonder dat de hond op haar af ging. Wat deed Viktor? Die gaf haar de riem aan ;-)))

 

Vanmiddag kwam Ilse thuis uit school. Altijd een leuk moment voor Viktor. Wat deed hij? Hij pakt haar bij haar mouw, en brengt haar mij toe!

 

Marianne